Wat is Neo (NEO)? Een simpele uitleg

Wat is Neo (NEO)?

Neo is een open-source Layer 1-blockchain waarop ontwikkelaars applicaties en smart contracts kunnen bouwen. Smart contracts zijn programma's op een blockchain die vooraf ingestelde regels automatisch kunnen uitvoeren.

Het Neo-netwerk gebruikt twee native tokens: NEO en GAS.

NEO is de governance-token van het netwerk. NEO-houders kunnen stemmen op kandidaten voor de Neo Committee. Deze committee speelt een rol bij het bestuur van het netwerk en bij het aanpassen van bepaalde netwerkparameters. De zeven committeeleden met de meeste stemmen functioneren daarnaast als consensus nodes.

GAS wordt gebruikt om voor het gebruik van het netwerk te betalen. Zo betaal je GAS voor transacties en voor het uitvoeren en inzetten van smart contracts.

Neo biedt daarnaast verschillende diensten voor applicaties. Zo heeft Neo N3 een ingebouwde oracle en een eigen domeinnaamsysteem, Neo Name Service. Een oracle kan informatie van buiten de blockchain beschikbaar maken voor smart contracts.

Binnen het bredere Neo-ecosysteem bestaat ook NeoFS, een gedecentraliseerd opslagsysteem dat applicaties kunnen gebruiken voor het opslaan van data.

De huidige hoofdversie van de Neo-blockchain heet Neo N3.

Korte samenvatting

• Neo is een Layer 1-blockchain voor apps en smart contracts.
• NEO is de governance-token waarmee houders kunnen stemmen.
• GAS gebruik je voor transacties en de uitvoering van smart contracts.
• Neo N3 is het huidige mainnet en staat los van het oudere Neo Legacy.
• Neo gebruikt dBFT, waarbij gekozen consensusnodes blokken bevestigen.

Hoe werkt Neo?

Neo werkt met een accountmodel. Simpel gezegd houdt de blockchain per account bij hoeveel tokens er zijn en wat de actuele toestand van smart contracts is. Dat lijkt op een overzicht waarin saldo's en gegevens van programma's worden bijgehouden.

Smart contracts draaien op NeoVM. Dit is een virtuele machine: een omgeving waarin de code van een smart contract wordt uitgevoerd. Het belangrijke idee is dat verschillende nodes bij dezelfde invoer tot dezelfde uitkomst komen. Zo kunnen zij controleren of alles volgens de regels van het netwerk verloopt.

Ontwikkelaars kunnen smart contracts onder meer schrijven in C#, Python, Go, Java en TypeScript. Die code wordt vervolgens omgezet naar instructies die NeoVM kan uitvoeren.

Voor transacties en het gebruik van smart contracts betaal je GAS. Neo produceert normaal gesproken ongeveer iedere 15 seconden een nieuw blok.

De consensusnodes bepalen via dBFT welke transacties in een blok worden opgenomen en wanneer dat blok definitief aan de blockchain wordt toegevoegd.

Neo (NEO) overzicht

Wat is Neo N3?

Neo N3 is een grote nieuwe versie van Neo. Het is niet alleen een gewone software-update, maar werd als een afzonderlijke blockchain gelanceerd naast het eerdere Neo Legacy-netwerk.

Het Neo N3-mainnet ging in augustus 2021 live.

Daardoor moesten NEO en GAS vanaf Neo Legacy naar N3 worden gemigreerd. De twee netwerken waren op belangrijke onderdelen niet compatibel, waardoor tokens op Neo Legacy niet automatisch ook op Neo N3 beschikbaar waren.

N3 introduceerde onder meer een nieuw governance-model. NEO-houders kunnen stemmen op kandidaten voor de Neo Committee. De 21 kandidaten met de meeste stemmen worden committeeleden. De zeven hoogst gekozen committeeleden functioneren daarnaast als consensusnodes.

De committee kan stemmen over bepaalde netwerkparameters, terwijl consensusnodes verantwoordelijk zijn voor het voorstellen en bevestigen van nieuwe blokken.

Neo N3 biedt daarnaast verschillende diensten voor applicaties, waaronder een ingebouwde oracle en Neo Name Service. Binnen het bredere Neo-ecosysteem kan ook NeoFS worden gebruikt voor gedecentraliseerde opslag.

Hoe werken NEO en GAS samen?

NEO en GAS horen allebei bij Neo N3, maar hebben verschillende functies.

NEO is de governance-token. NEO-houders kunnen stemmen op kandidaten voor de Neo Committee en ontvangen volgens de protocolregels GAS.

GAS wordt gebruikt om voor netwerkgebruik te betalen. Voor transacties en het uitvoeren of plaatsen van smart contracts heb je GAS nodig. Alleen NEO bezitten is daarvoor dus niet genoeg.

Neo maakt onderscheid tussen systeemkosten en netwerkkosten. Systeemkosten ontstaan bijvoorbeeld bij het uitvoeren van smart contracts en worden verbrand. Daardoor wordt die GAS uit de voorraad gehaald.

Netwerkkosten worden betaald voor het verwerken en opnemen van transacties in een blok. Deze kosten gaan naar de consensusnode die het blok produceert.

Daarnaast wordt volgens de protocolregels nieuwe GAS gegenereerd. Een deel daarvan gaat naar NEO-houders, een deel naar de committee en consensusnodes en het grootste deel naar NEO-houders die stemmen op gekozen committeeleden.

Opgebouwde GAS wordt automatisch geclaimd wanneer het native NEO-contract wordt aangeroepen, bijvoorbeeld wanneer je NEO verstuurt of een stem uitbrengt.

Wat is delegated Byzantine Fault Tolerance bij Neo?

Neo gebruikt delegated Byzantine Fault Tolerance, of kortweg dBFT, om overeenstemming te bereiken over nieuwe blokken. Dit is het consensusmechanisme van Neo.

NEO-houders stemmen op kandidaten. De 21 kandidaten met de meeste stemmen worden lid van de Neo Committee. De zeven kandidaten met de meeste stemmen worden daarnaast consensusnodes.

Deze consensusnodes produceren en beoordelen nieuwe blokken. Voor ieder blok wordt één consensusnode aangewezen om een voorstel te doen. De andere consensusnodes controleren dat voorstel en stemmen erover.

Een blok wordt pas bevestigd wanneer meer dan twee derde van de consensusnodes ermee instemt. Het protocol is daardoor ontworpen om consensus te kunnen blijven bereiken zolang niet meer dan een derde van de consensusnodes foutief of kwaadwillend handelt.

dBFT gebruikt geen mining. In plaats daarvan ligt de daadwerkelijke blokproductie bij de gekozen consensusnodes. NEO speelt daarbij een rol in de verkiezing van die nodes, maar de blokken zelf worden via dBFT bevestigd.

Een belangrijk kenmerk van dBFT is directe finaliteit. Zodra voldoende consensusnodes een blok hebben bevestigd en het blok aan de blockchain is toegevoegd, wordt het als definitief beschouwd. Er hoeven dus niet eerst meerdere nieuwe blokken te volgen om extra zekerheid te krijgen.

Wat is het verschil tussen Neo en Bitcoin?

Neo en Bitcoin zijn allebei blockchains, maar ze zijn voor een andere basisfunctie ontworpen. Neo is een platform voor gedecentraliseerde applicaties en smart contracts. Bitcoin is in de basis bedoeld als peer-to-peer elektronisch geldsysteem.

Een paar belangrijke verschillen:

Hoe is Neo ontstaan?

Neo werd in 2014 opgericht door Da Hongfei en Erik Zhang, toen nog onder de naam Antshares. De oorspronkelijke broncode van Antshares werd in juli 2015 gepubliceerd.

Het Antshares-mainnet ging in oktober 2016 live. In 2017 veranderde Antshares zijn naam naar Neo. Rond deze periode introduceerde het project ook Smart Contracts 2.0.

Later werd Neo N3 ontwikkeld als een grote nieuwe versie van het netwerk. Het Neo N3-mainnet ging in augustus 2021 live. Gebruikers moesten hun NEO en GAS vanaf Neo Legacy migreren om de tokens op N3 te kunnen gebruiken.

Wat zijn de voordelen van Neo?

Neo heeft een aantal belangrijke eigenschappen:

• Meerdere programmeertalen: Ontwikkelaars kunnen smart contracts onder meer schrijven in C#, Python, Go, Java en TypeScript. Daardoor kunnen developers bestaande programmeerkennis gebruiken.

• Directe finaliteit: Zodra een blok via dBFT door voldoende consensusnodes is bevestigd, wordt het als definitief beschouwd. Er hoeven dus niet eerst meerdere nieuwe blokken te volgen voor extra zekerheid.

• Ingebouwde diensten: Neo N3 biedt onder meer een oracle en Neo Name Service. Binnen het bredere Neo-ecosysteem kan NeoFS worden gebruikt voor gedecentraliseerde opslag.

• Duidelijke verdeling tussen NEO en GAS: NEO wordt gebruikt voor governance, terwijl GAS wordt gebruikt voor transactiekosten en het uitvoeren van smart contracts.

Wat zijn de nadelen van Neo?

Neo heeft ook een aantal belangrijke aandachtspunten:

• Kleine groep consensusnodes: De zeven kandidaten met de meeste stemmen binnen de Neo Committee functioneren als consensusnodes. De directe blokproductie ligt daardoor bij een relatief kleine groep gekozen nodes.

• Stemgewicht hangt af van NEO-bezit: Het aantal stemmen van een NEO-houder is gekoppeld aan de hoeveelheid NEO die het account bezit. Grotere NEO-posities hebben daardoor meer invloed op de verkiezing van committeeleden en consensusnodes.

• Afhankelijkheid van consensusnodes: dBFT is ontworpen om goed te blijven functioneren zolang niet meer dan een derde van de consensusnodes foutief of kwaadwillend handelt.

• NEO is niet deelbaar: De kleinste eenheid is 1 NEO. Je kunt dus geen fractie van een NEO versturen of gebruiken om te stemmen.

Conclusie

Neo is een Layer 1-blockchain voor applicaties en smart contracts. De huidige versie van het netwerk is Neo N3.

Neo gebruikt twee native tokens met verschillende functies. NEO wordt gebruikt voor governance en om te stemmen op kandidaten voor de Neo Committee, terwijl GAS wordt gebruikt voor transactiekosten en het uitvoeren van smart contracts.

Voor consensus gebruikt Neo delegated Byzantine Fault Tolerance (dBFT). De zeven hoogst gekozen committeeleden functioneren als consensusnodes en stellen blokken voor en bevestigen deze. Zodra voldoende consensusnodes een blok hebben bevestigd, is het blok definitief.

Neo onderscheidt zich daarnaast door ondersteuning voor meerdere programmeertalen en diensten zoals een oracle en Neo Name Service. Een belangrijke trade-off is dat de directe blokproductie bij slechts zeven gekozen consensusnodes ligt en dat het stemgewicht binnen governance gekoppeld is aan de hoeveelheid NEO.