Czym jest Chain Abstraction i jak sprawia, że blockchain staje się bardziej przyjazny dla użytkownika?

Czym jest Chain Abstraction?
Chain Abstraction to sposób na uproszczenie korzystania z wielu blockchainów. Celem jest to, abyś musiał samodzielnie wykonywać mniej technicznych kroków.
Zwykle trzeba na przykład czasem zmienić sieć, użyć mostu albo mieć na kilku blockchainach osobny token do opłacania kosztów transakcji.
Dzięki Chain Abstraction aplikacja próbuje wykonywać takie kroki w tle za Ciebie. Ty przede wszystkim wskazujesz, co chcesz zrobić. Aplikacja następnie ustala, jakie transakcje i sieci są do tego potrzebne.
Załóżmy, że masz USDC na Ethereum, ale chcesz kupić inny token na Polygon. Bez Chain Abstraction możesz najpierw musieć zmostkować USDC z Ethereum na Polygon, zmienić sieć i zadbać o to, by mieć wystarczająco dużo POL na opłacenie gas fees na Polygon. Dzięki Chain Abstraction aplikacja może wykonać te kroki w tle za Ciebie, jeśli używane rozwiązanie to obsługuje.
Chain Abstraction nie jest osobnym protokołem z jednym stałym zestawem zasad. To przede wszystkim cel projektowy dla aplikacji i infrastruktury, które chcą uprościć korzystanie z wielu blockchainów. Różne projekty mogą więc stosować różne techniki.
Chain Abstraction to także coś innego niż account abstraction. Account abstraction dotyczy tego, jak konto lub portfel może zatwierdzać i wykonywać transakcje, na przykład za pomocą programowalnego smart account. Chain Abstraction szerzej skupia się na ukrywaniu technicznych różnic między blockchainami. Account abstraction może być jednak jego częścią.
Najważniejsze informacje
- Chain Abstraction ma na celu uproszczenie korzystania z wielu blockchainów.
- Dzięki temu rzadziej trzeba samodzielnie zmieniać sieć lub mostkować tokeny.
- Aplikacja może obsługiwać wiele kroków na różnych blockchainach w tle.
- Chain Abstraction to cel projektowy, a nie jeden stały protokół.
- Account abstraction może w tym pomóc, ale jest czymś innym niż Chain Abstraction.
Jak działa Chain Abstraction?
W przypadku Chain Abstraction często wskazujesz przede wszystkim, jaki efekt chcesz osiągnąć. Aplikacja i leżąca u jej podstaw infrastruktura ustalają następnie, jakie kroki techniczne są do tego potrzebne.
Jednym z popularnych podejść są tak zwane intents. Intent to polecenie, w którym określasz pożądany wynik końcowy.
Możesz na przykład wskazać: „Chcę zamienić token A na token B na blockchainie X.”
Nie musisz wtedy samodzielnie decydować, przez jaki bridge, swap lub trasę ma to przebiec.
Następnie tak zwane solvers mogą próbować wykonać to polecenie. Solver to podmiot lub program, który szuka odpowiedniej trasy, ceny i dostępnej płynności.
Czasem jako użytkownik musisz podpisać tylko jedno polecenie. Nie oznacza to jednak, że w tle wykonywana jest tylko jedna transakcja. Może być potrzebnych kilka transakcji i wiadomości między blockchainami.
Pod maską taki system może łączyć różne techniki:
- Smart accounts: programowalne konta, które mogą na przykład łączyć kilka działań.
- Paymasters: smart contracts, które na określonych warunkach mogą opłacać koszty transakcji użytkownika.
- Relayers: podmioty, które przekazują transakcje lub polecenia.
- Cross-chain messaging: systemy, dzięki którym informacje są przekazywane między różnymi blockchainami.
- Źródła płynności: miejsca, w których dostępne są tokeny potrzebne do wykonania swapu lub płatności.
- Settlementcontracts: smart contracts, które sprawdzają i rozliczają to, co ostatecznie zostało wykonane.
ERC-7683 jest przykładem roboczego standardu dla cross-chain intents. Standard ten daje solverom wspólny interfejs do obsługi takich poleceń.
ERC-7683 nie określa automatycznie, jak ma zostać wykonana cała transakcja. Kwestie takie jak ustalanie ceny, płynność i bezpieczeństwo nadal zależą od używanego rozwiązania.
Jakie problemy rozwiązuje Chain Abstraction?
Największym problemem, który Chain Abstraction próbuje rozwiązać, jest fragmentacja.
Twoje aktywa mogą znajdować się na różnych blockchainach. Każdy blockchain może też mieć własne zasady, adresy, koszty transakcji i tokeny używane do gas. W efekcie jako użytkownik często musisz wiedzieć, gdzie znajdują się Twoje aktywa i jakie kroki są potrzebne, aby użyć ich gdzie indziej.
Płynność również może być rozproszona między wieloma blockchainami. Aplikacja z Chain Abstraction może próbować wykorzystać wartość na jednym blockchainie do wykonania działania na innym blockchainie, bez konieczności samodzielnego ustalania tej trasy.
Dla deweloperów też może to być wygodne. Zamiast budować osobny, pełny flow użytkownika dla każdego blockchaina, mogą oferować wybrane funkcje multichain za pomocą jednej integracji.
Chain Abstraction nie usuwa jednak podstawowych różnic technicznych. Bridges, messaging, solvers i blockchainy nadal są potrzebne. Użytkownik po prostu widzi ich mniej.
Jakie zastosowania ma Chain Abstraction?
Chain Abstraction może być wykorzystywane w różnych zastosowaniach, w których uczestniczy wiele blockchainów.
Jednym z przykładów jest cross-chain swap. Wybierasz, jaki token chcesz wymienić i na jakim blockchainie chcesz otrzymać nowy token. Używana infrastruktura następnie obsługuje potrzebną trasę.
Płatności również mogą stać się prostsze. Aplikacja może na przykład pozwalać na sponsorowanie kosztów transakcji albo opłacanie ich innym tokenem.
Multichain crypto wallets mogą też pokazywać i zarządzać adresami oraz aktywami na wielu blockchainach z jednego miejsca.
W DeFi Chain Abstraction może służyć do łączenia płynności lub zabezpieczenia z różnych ekosystemów, jeśli wspiera to infrastruktura techniczna.
Również agenci software'owi mogą korzystać z intents. Taki agent może na przykład w ramach wcześniej ustalonych zasad dostosować portfel lub wykonać transakcję.
W takich przypadkach nadal ważne są jasne uprawnienia, limity i kontrola transakcji.
Przykłady wykorzystania Chain Abstraction
Particle Network i NEAR pokazują dwa różne sposoby zastosowania Chain Abstraction.
Particle Network
Particle Network stosuje podejście oparte na kontach i Universal Accounts. Użytkownik otrzymuje dzięki temu jeden adres i jeden punkt interakcji dla działań na wielu blockchainach.
Te konta to smart accounts ERC-4337 koordynowane przez Particle Chain.
W tym modelu płynność może być kierowana między blockchainami dla każdej transakcji. Dzięki temu wartość na Polygon może zostać wykorzystana na przykład do działania na Optimism, bez konieczności samodzielnego układania tej trasy.
NEAR
NEAR wykorzystuje między innymi Chain Signatures. Dzięki nim konta NEAR i smart contracts mogą za pośrednictwem sieci MPC podpisywać transakcje na innych blockchainach.
MPC oznacza Multi-Party Computation. Polega to na tym, że wielu uczestników wspólnie wykonuje zadania kryptograficzne, bez konieczności, by jeden uczestnik posiadał wszystkie dane klucza.
NEAR Intents wykorzystuje inne podejście. W tym przypadku wskazujesz, jaki rezultat chcesz osiągnąć. Market makerzy lub solvers mogą następnie próbować wykonać to polecenie.
Verifiercontract sprawdza podpisane intents i może przeprowadzić wymianę, jeśli spełnione są uzgodnione warunki.
Particle Network i NEAR podchodzą więc do Chain Abstraction na różne sposoby. Korzystają z innych elementów technicznych i mogą wspierać inne blockchainy oraz formy settlement.
Jaka jest rola portfeli i protokołów w Chain Abstraction?
Crypto wallet to zwykle część, którą widzisz jako użytkownik. To tam zatwierdzasz polecenia i sprawdzasz, jakie aktywa posiadasz.
Rzeczywiste wykonanie może następnie odbywać się za pośrednictwem różnych protokołów i warstw infrastruktury.
Smart accounts mogą dawać portfelowi dodatkowe możliwości. Chodzi na przykład o własne zasady zatwierdzania transakcji, wykonywanie kilku działań naraz i inne sposoby opłacania kosztów transakcji.
W przypadku ERC-4337 rolę odgrywają między innymi UserOperations, bundlers i kontrakt EntryPoint.
UserOperation można traktować jako proponowane działanie użytkownika. Bundler zbiera takie działania i przekazuje je do wykonania. Następnie kontrakt EntryPoint sprawdza, czy mogą zostać wykonane zgodnie z ustalonymi zasadami.
Paymasters mogą przy tym opłacać koszty transakcji pod określonymi warunkami. Dzięki temu aplikacja może sponsorować gas fees albo pozwalać użytkownikowi płacić wybranymi tokenami.
W przypadku NEAR Chain Signatures dane klucza są rozdzielane między sieć walidatorów MPC. Dzięki temu adresami na innych blockchainach można sterować z tego samego środowiska.
Prosty interfejs nie oznacza, że możesz mniej uważać. Nadal wyrażasz zgodę na działania, które mogą mieć skutki na wielu blockchainach.
Dlatego sprawdzaj, na co udzielasz autoryzacji, jakie obowiązują koszty i co się stanie, jeśli wykonanie się nie powiedzie.
Jakie zalety i ograniczenia ma Chain Abstraction?
Chain Abstraction może znacznie uprościć korzystanie z wielu blockchainów, ale ta przyjazna dla użytkownika warstwa wiąże się też z nowymi zależnościami i ryzykami. Dlatego warto przyjrzeć się zarówno zaletom, jak i ograniczeniom.
Jakie są zalety Chain Abstraction?
Najważniejszą zaletą jest wygoda. Różne kroki techniczne można połączyć w jedną, jasną akcję użytkownika.
Systemy oparte na intents mogą też pozwalać wielu solverom konkurować o wykonanie tego samego polecenia. W teorii może to prowadzić do lepszej ceny lub lepszego wykonania. To, czy tak będzie w praktyce, zależy od używanego rozwiązania i dostępnej płynności.
Account abstraction może dodawać dodatkowe możliwości, takie jak sponsorowane transakcje, opłacanie gas innymi tokenami, łączenie wielu transakcji oraz własne zasady odzyskiwania lub walidacji.
Jakie są wady i ograniczenia Chain Abstraction?
Rozwiązanie oparte na Chain Abstraction może zależeć od wielu różnych elementów, takich jak smart contracts, bundlers, paymasters, relayers, solvers, warstwy messaging, dostawcy płynności i uczestnicy MPC.
Im więcej potrzebnych elementów, tym więcej miejsc, w których coś może pójść nie tak.
ERC-7683 nie reguluje na przykład bezpieczeństwa całego protokołu intents. To nadal zależy od używanych solverów, settlementcontracts, aktywów i innych systemów biorących udział w wykonaniu.
Również w ERC-4337 istnieją ryzyka. Chodzi na przykład o złośliwych paymasters i problemy z układem pamięci w upgradeowalnych smart accounts.
Koszty również nie znikają automatycznie. Gas fees, marże solverów, opłaty za bridge, koszty settlement i opłaty protokołu nadal mogą występować.
Czasem aplikacja opłaca takie koszty za Ciebie. W innych przypadkach płacisz je sam, ale są mniej widoczne w interfejsie użytkownika.
Prosty interfejs może więc ukrywać ważne szczegóły. Dlatego zawsze sprawdzaj trasę, koszty, slippage, autoryzacje i to, co się stanie, jeśli transakcja nie może zostać wykonana.
Slippage to różnica między ceną, której się spodziewasz, a ceną, którą ostatecznie otrzymujesz.
Podsumowanie
Chain Abstraction ma na celu uproszczenie korzystania z wielu blockchainów. Zamiast samodzielnie za każdym razem zmieniać sieć, mostkować tokeny i zarządzać różnymi tokenami gas, częściej po prostu wskazujesz, jaki rezultat chcesz osiągnąć.
Aplikacja i leżąca u jej podstaw infrastruktura mogą następnie wykonywać różne kroki w tle. Chodzi na przykład o wyszukiwanie płynności, wysyłanie transakcji i obsługę działań na wielu blockchainach.
Może to szczególnie poprawić wygodę użytkownika przy swapach, płatnościach i multichain crypto wallets.
Technologia stojąca za takim prostym interfejsem pozostaje jednak złożona. Chain Abstraction może zależeć od smart contracts, solverów, bridge'y, warstw messaging, paymasters i innych elementów.
Łatwy w obsłudze interfejs nie oznacza więc, że koszty i ryzyka znikają. Nadal sprawdzaj, co podpisujesz, jakie obowiązują koszty i jak aplikacja wykonuje Twoje polecenie.