Czym jest Neo (NEO)? Proste wyjaśnienie

Czym jest Neo (NEO)?

Neo to blockchain Layer 1 o otwartym kodzie źródłowym, na którym deweloperzy mogą budować aplikacje i smart contracts. Smart contracts to programy działające na blockchainie, które mogą automatycznie wykonywać wcześniej ustalone reguły.

Sieć Neo wykorzystuje dwa natywne tokeny: NEO i GAS.

NEO jest tokenem governance sieci. Posiadacze NEO mogą głosować na kandydatów do Neo Committee. Ten komitet odgrywa rolę w zarządzaniu siecią oraz w dostosowywaniu niektórych parametrów sieci. Siedmiu członków komitetu z największą liczbą głosów pełni dodatkowo funkcję consensus nodes.

GAS służy do płacenia za korzystanie z sieci. GAS jest używany do opłacania transakcji oraz wykonywania i wdrażania smart contracts.

Neo oferuje także różne usługi dla aplikacji. Neo N3 ma wbudowany oracle oraz własny system nazw domen, Neo Name Service. Oracle może udostępniać smart contracts informacje spoza blockchaina.

W szerszym ekosystemie Neo istnieje również NeoFS, zdecentralizowany system przechowywania danych, z którego mogą korzystać aplikacje.

Obecna główna wersja blockchaina Neo nosi nazwę Neo N3.

Najważniejsze informacje

• Neo to blockchain Layer 1 dla aplikacji i smart contracts.
• NEO to token governance, dzięki któremu posiadacze mogą głosować.
• GAS służy do transakcji i wykonywania smart contracts.
• Neo N3 to obecny mainnet, niezależny od starszego Neo Legacy.
• Neo korzysta z dBFT, w którym wybrane consensus nodes zatwierdzają bloki.

Jak działa Neo?

Neo działa w oparciu o model kont. Mówiąc prościej, blockchain zapisuje dla każdego konta, ile ma tokenów i jaki jest aktualny stan smart contracts. Można to porównać do zestawienia, w którym prowadzi się saldo i dane programów.

Smart contracts działają w NeoVM. To maszyna wirtualna, czyli środowisko, w którym wykonywany jest kod smart contractu. Najważniejsza zasada polega na tym, że różne nodes przy tym samym wejściu dochodzą do tego samego wyniku. Dzięki temu mogą sprawdzać, czy wszystko przebiega zgodnie z zasadami sieci.

Deweloperzy mogą pisać smart contracts między innymi w C#, Pythonie, Go, Javie i TypeScript. Następnie kod jest zamieniany na instrukcje, które NeoVM może wykonać.

Za transakcje i korzystanie ze smart contracts płaci się GAS. Neo zwykle tworzy nowy blok mniej więcej co 15 sekund.

Consensus nodes za pomocą dBFT decydują, które transakcje zostaną uwzględnione w bloku i kiedy blok zostanie ostatecznie dodany do blockchaina.

Neo (NEO) - najważniejsze informacje

Czym jest Neo N3?

Neo N3 to duża nowa wersja Neo. Nie jest to zwykła aktualizacja oprogramowania, lecz osobny blockchain uruchomiony obok wcześniejszej sieci Neo Legacy.

Mainnet Neo N3 wystartował w sierpniu 2021 roku.

W związku z tym NEO i GAS trzeba było przenieść z Neo Legacy do N3. Obie sieci nie były zgodne w kluczowych obszarach, dlatego tokeny na Neo Legacy nie były automatycznie dostępne także na Neo N3.

N3 wprowadziło między innymi nowy model governance. Posiadacze NEO mogą głosować na kandydatów do Neo Committee. 21 kandydatów z największą liczbą głosów zostaje członkami komitetu. Siedmiu kandydatów z największą liczbą głosów pełni dodatkowo funkcję consensus nodes.

Committee może głosować nad niektórymi parametrami sieci, natomiast consensus nodes odpowiadają za proponowanie i zatwierdzanie nowych bloków.

Neo N3 oferuje także różne usługi dla aplikacji, w tym wbudowany oracle i Neo Name Service. W szerszym ekosystemie Neo można również korzystać z NeoFS do zdecentralizowanego przechowywania danych.

Jak współpracują NEO i GAS?

NEO i GAS należą do Neo N3, ale pełnią różne funkcje.

NEO jest tokenem governance. Posiadacze NEO mogą głosować na kandydatów do Neo Committee i otrzymują GAS zgodnie z zasadami protokołu.

GAS służy do opłacania korzystania z sieci. Do transakcji oraz wykonywania lub wdrażania smart contracts potrzebujesz GAS. Samo posiadanie NEO nie wystarczy.

Neo rozróżnia koszty systemowe i koszty sieciowe. Koszty systemowe powstają na przykład podczas wykonywania smart contracts i są burnowane. W ten sposób GAS jest usuwany z podaży.

Opłaty sieciowe są płacone za przetwarzanie i umieszczanie transakcji w bloku. Trafiają one do consensus node, który produkuje blok.

Ponadto zgodnie z zasadami protokołu generowany jest nowy GAS. Część trafia do posiadaczy NEO, część do committee i consensus nodes, a największa część do posiadaczy NEO, którzy głosują na wybranych członków committee.

Naliczone GAS jest automatycznie odbierane po wywołaniu natywnego kontraktu NEO, na przykład gdy wysyłasz NEO lub oddajesz głos.

Czym jest delegated Byzantine Fault Tolerance w Neo?

Neo korzysta z delegated Byzantine Fault Tolerance, w skrócie dBFT, aby osiągnąć zgodę co do nowych bloków. To mechanizm konsensusu Neo.

Posiadacze NEO głosują na kandydatów. 21 kandydatów z największą liczbą głosów zostaje członkami Neo Committee. Siedmiu kandydatów z największą liczbą głosów zostaje dodatkowo consensus nodes.

Te consensus nodes produkują i oceniają nowe bloki. Dla każdego bloku wyznaczany jest jeden consensus node, który przedstawia propozycję. Pozostałe consensus nodes sprawdzają tę propozycję i głosują nad nią.

Blok zostaje zatwierdzony dopiero wtedy, gdy zgodzi się na niego ponad dwie trzecie consensus nodes. Protokół został więc zaprojektowany tak, aby nadal osiągać konsensus, dopóki nie więcej niż jedna trzecia consensus nodes działa błędnie lub złośliwie.

dBFT nie wykorzystuje miningu. Zamiast tego rzeczywista produkcja bloków należy do wybranych consensus nodes. NEO odgrywa przy tym rolę w wyborze tych węzłów, ale same bloki są zatwierdzane przez dBFT.

Ważną cechą dBFT jest natychmiastowa finalność. Gdy wystarczająca liczba consensus nodes zatwierdzi blok i zostanie on dodany do blockchaina, uznaje się go za ostateczny. Nie trzeba więc czekać na kolejne bloki, aby uzyskać dodatkową pewność.

Jaka jest różnica między Neo a Bitcoinem?

Neo i Bitcoin to oba blockchainy, ale zostały zaprojektowane z myślą o innych podstawowych funkcjach. Neo jest platformą dla zdecentralizowanych aplikacji i smart contracts. Bitcoin ma w założeniu służyć jako peer-to-peer elektroniczny system pieniężny.

Kilka ważnych różnic:

Jak powstał Neo?

Neo został założony w 2014 roku przez Da Hongfei i Erika Zhanga, wtedy jeszcze pod nazwą Antshares. Oryginalny kod źródłowy Antshares został opublikowany w lipcu 2015 roku.

Mainnet Antshares wystartował w październiku 2016 roku. W 2017 roku Antshares zmienił nazwę na Neo. W tym okresie projekt wprowadził także Smart Contracts 2.0.

Później opracowano Neo N3 jako dużą nową wersję sieci. Mainnet Neo N3 wystartował w sierpniu 2021 roku. Użytkownicy musieli przenieść swoje NEO i GAS z Neo Legacy, aby móc korzystać z tokenów na N3.

Jakie są zalety Neo?

Neo ma kilka ważnych cech:

• Wiele języków programowania: Deweloperzy mogą pisać smart contracts między innymi w C#, Pythonie, Go, Javie i TypeScript. Dzięki temu mogą wykorzystać już posiadaną wiedzę programistyczną.

• Natychmiastowa finalność: Gdy blok zostanie zatwierdzony przez wystarczającą liczbę consensus nodes za pomocą dBFT, uznaje się go za ostateczny. Nie trzeba więc czekać na kolejne bloki, aby uzyskać dodatkową pewność.

• Wbudowane usługi: Neo N3 oferuje między innymi oracle i Neo Name Service. W szerszym ekosystemie Neo można korzystać z NeoFS do zdecentralizowanego przechowywania danych.

• Wyraźny podział między NEO i GAS: NEO służy do governance, a GAS do opłat transakcyjnych i wykonywania smart contracts.

Jakie są wady Neo?

Neo ma też kilka ważnych ograniczeń:

• Niewielka grupa consensus nodes: Siedmiu kandydatów z największą liczbą głosów w Neo Committee pełni funkcję consensus nodes. Oznacza to, że bezpośrednia produkcja bloków należy do stosunkowo małej grupy wybranych węzłów.

• Siła głosu zależy od posiadania NEO: Liczba głosów posiadacza NEO jest powiązana z ilością NEO na koncie. Większe pozycje w NEO mają więc większy wpływ na wybór członków committee i consensus nodes.

• Zależność od consensus nodes: dBFT został zaprojektowany tak, aby działać prawidłowo, dopóki nie więcej niż jedna trzecia consensus nodes działa błędnie lub złośliwie.

• NEO nie jest podzielny: Najmniejsza jednostka to 1 NEO. Nie można więc wysłać ani użyć ułamka NEO do głosowania.

Podsumowanie

Neo to blockchain Layer 1 dla aplikacji i smart contracts. Obecna wersja sieci to Neo N3.

Neo wykorzystuje dwa natywne tokeny o różnych funkcjach. NEO służy do governance i głosowania na kandydatów do Neo Committee, natomiast GAS jest używany do opłat transakcyjnych i wykonywania smart contracts.

Do konsensusu Neo używa delegated Byzantine Fault Tolerance (dBFT). Siedmiu najwyżej wybranych członków committee pełni funkcję consensus nodes i proponuje oraz zatwierdza bloki. Gdy wystarczająca liczba consensus nodes zatwierdzi blok, staje się on ostateczny.

Neo wyróżnia się także obsługą wielu języków programowania oraz usługami takimi jak oracle i Neo Name Service. Ważnym kompromisem jest to, że bezpośrednia produkcja bloków należy tylko do siedmiu wybranych consensus nodes, a siła głosu w governance jest powiązana z ilością NEO.